مالیخولیا

2011-08-27T03:20:00.002+04:30

بدبختی فقط این نیست که اون چیزی که می خوای در دسترس نیست.بدبختی بزرگتر اینه که اون وقتی که می خوای نیست و اون وقتی که نمی خوای به وفور هست.

2010-11-20T12:48:00.002+03:30

تنهایی ست عاقبت این دوست داشتن ها و نخواستن ها.

2010-11-02T17:45:00.000+03:30

آدم هایی هستند که ادعا می کنند عاشق بشریتند،در عین حال دیگرانی هم وجود دارند که به آن ها ایراد می گیرند و می گویند که ما تنها می توانیم آدم ها را به صیغه مفرد،یعنی این آدم یا آن آدم را،دوست داشته باشیم.من موافق دیدگاه اخیر هستم واین را هم به آن می افزایم که هر کس به درد عشق می خورد ،به درد نفرت هم می خورد.بشر موجودی است که آرزوی تعادل دارد،او بار مصیبتی را که بر پشتش انباشته می شود با بار نفرت خود به حال موازنه در می آورد.اما سعی کنید نفرت خود را روی تجرید های محض - بی عدالتی،تعصب،ظلم - متمرکز کنید یا اگر آن قدر جلو رفته اید که در نظرتان اصول بشری به خودی خود ارزش نفرت را دارد سعی کنید از بشریت متنفر شوید! آن همه نفرت از ظرفیت بشر فراتر می رود و درنتیجه تنها راهی که بشر می تواند به وسیله آن خشم خود را تخفیف بدهد این است که آن را روی یک نفر متمرکز کند.

شوخی - میلان کوندرا

2010-10-27T23:42:00.001+03:30

همه آدم ها یک وبلاگِ درون دارند.متشکل از تمام حرف هایی که نمی گویند اما اگر پا بدهد خواهند نوشت.همان چیزی که این روزها دلم می خواهد در مورد هر آدمی بخوانم! خواندن آدم ها عجیب لذت بخش است.

تولدم مبارک

2010-10-17T17:13:00.000+03:30

سه ماهی می شود که این جا نیامده ام.یک ماه آخرش گرفتار بودم و دو ماه اولش کلا از زندگی مجازی ام خسته شده بودم.نمی دانم،انگار که اور دوز کرده بودم! حالا دلم تنگ شده برایش.آمدم بگویم حالم خوب است.یعنی یک جور ناجوری خوبم! انگارتوی صفحه مار و پله خورده باشم به یک پلکان خیلی بلند.نه این که همه چیز ایده آل باشد.اما احساس خوبی دارم به همین چیزهای عیب و ایراد داری که هست.بیشتر از همیشه می دانم از جان زندگی چه می خواهم یا شاید زندگی از جان من چه می خواهد! فکر می کنم بیست و سه سالگی باید چیز خوبی باشد.

2010-07-21T15:07:00.000+04:30

آدم وقتی خودش را می زند به نفهمی خیلی چیزها می فهمد.آدم ها اگر فکر کنند با یک نفهم طرف هستند خیلی کارها می کنند که در غیر آن صورت نمی کنند.یعنی ذات خیلی از آدم ها را می شود در برخورد با یک نفهم یا کسی که آن ها فکر می کنند نفهم است،شناخت.من گاهی خودم را می زنم به نفهمی تا بفهمم.قبل تر ها وقتی می فهمیدم دلم می خواست انتقام بگیرم.ولی با انتقام گرفتن حالم بهتر نمی شد.بعد فکر می کردم می شود یک چیزی گفت که طرف شرمنده شود.بعد هم پشیمان شود.ولی آدم ها شرمنده نمی شدند.یا اگر می شدند پشیمان نمی شدند.چون ذات آدم ها عوض نمی شود.به هر حال من حالا فقط خودم را می زنم به نفهمی که آدم های بد ذات را بشناسم.همین.

2010-07-09T03:20:00.000+04:30

اغلب وقتی حالم خوش نیست بیشتر خواب می بینم.خواب های عجیب و غریب که بر خلاف معمول همه اش یادم می ماند.و این شب ها مدام خواب می بینم.یک شب خواب می بینم که دارم در جاده چالوس رانندگی می کنم.سرعت ماشین خیلی زیاد است،ترمز هم نمی گیرد.یک ماشین پلیسِ نمی دانم چه می افتد دنبالم و هی ایست می دهد و اخطار می دهد که شلیک می کند.حواسم پرت می شود،وقتی به خودم می آیم دارم سقوط می کنم توی دره.شب دیگر خواب می بینم که دارم شماره دوستانم را می گیرم.اما جواب همه تلفن هایم را اپراتور می دهد:"مشترک مورد نظر از ایران رفته است.لطفا مجددا شماره گیری نفرمائید."شب بعد خودم دارم از ایران می روم.هواپیما را در بین راه می دزدند.وقتی به مقصد می رسیم می فهمم در کره شمالی هستم و دیگر هم نمی توانم از آن جا خارج شوم.یک شب هم خواب می بینم که دارد انقلاب می شود.همه دارند می دوند.من هم.از یک نفر می پرسم تا کی باید بدویم.اول اشاره می کند به پشت سرمان.مردهایی که سر تا پا سیاه پوشیده اند دارند دنبالمان می کنند.بعد یک جایی را نشان می دهد جلوتر و می گوید اگر به آن جا برسیم دیگر دستشان به ما نمی رسد.آن وقت پیروز شده ایم.درست در یک قدمی آن جا که می رسم دستی از پشت می گیردم.یکی از همان سیاه پوش ها به من می رسد و چاقویش را در قلبم فرو می کند.من می میرم و بقیه به سلامت به مقصد می رسند.کنار جنازه ام می ایستم و با حسرت شادی مردم را تماشا می کنم....من این روزها دارم می ترسم ناخودآگاه.

2010-07-05T02:26:00.000+04:30

دلم می خواد صدمین نفری باشم که لایک می زنم.وقتی 99 تبدیل می شه به 100+ آدم حس می کنه بیشتر از یه نفر تاثیر داره.

عادت

2010-07-05T02:22:00.000+04:30

هلن جان دعوت کرده که یه عادت خوب ، بد ، خنده دار، مسخره و زشت ام رو بگم:

عادت خوب

عادت ندارم تو کار مردم فضولی کنم.(یا بهتره بگم عادت دارم فضولی نکنم!).

عادت بد

کم پیش میاد احساسامو بروز بدم.فرقی نمی کنه وقتی باشه که یکی رو دوست دارم یا از کاری یا حرفی ناراحت شدم یا...

عادت خنده دار

موقع عکس گرفتن به هیچ قیمتی ژستمو از دست نمی دم!مثلا اگر یکی یه حرف خنده داری بزنه و همه منفجر بشن از خنده،من هم چنان با آرامش دارم به دوربین نگاه می کنم تا عکس گرفته بشه.

عادت مسخره

وقتی یکی یه چیزی میگه و نمی شنوم چی گفته در اکثر مواقع حوصله ندارم بگم که حرفشو تکرار کنه.بعد الکی لبخند می زنم و با این که شده حس کردم طرف داره یه جوری نگام می کنه که انگار دیوونه ام اما همچنان ترک نکردم این عادتو که نمی دونم دقیقا زشته یا مسخره!

عادت زشت

مسئولیت اشتباهاتی که می کنم رو کامل به عهده نمی گیرم.همیشه دلم می خواد یه درصدی شو بندازم گردن هر کس یا هر چیز دیگه ای.

پ.ن:برای خودم جالب بود فکر کردن به این که عادت هام چی هستن.به شما هم توصیه می کنم.

مریم و گاج

2010-06-24T00:26:00.001+04:30

دلم واسه اون روزا تنگ شده.چقدر خل وضع بودیما!

2010-06-20T21:38:00.000+04:30

لحظه مرگ هم باید مثل لحظه تولد باشد،فراموش شود از حافظه ی آدم.همانطور که یادت نمی آید کی آمده ای و طول می کشد تا بفهمی که یک موجود زنده ای،می میری و طول می کشد تا این را بفهمی.هر چه قدر آدم ها را صدا کنی،صدایت به گوششان نمی رسد.دستانت دیگر دستشان را گرمی نمی بخشد.اشک هایت را نخواهند دید و...بهترین کار این است که آدم قبول کند که مرده.و این گاهی وقتی هنوز نمرده ای اتفاق می افتد.وقتی برای کسی می میری.وقتی صدایت را نمی شنود،دستانت گرمی نمی بخشد.اشک هایت را نمی بیند.قبول کن که مرده ای.این بهترین کار است.

امتحان

2010-06-18T16:16:00.000+04:30

همانا ما ثواب هزار شب مطالعه را در شب امتحان برای شما قرار دادیم.و در این آیه نشانه هایی است برای آن ها که می اندیشند.

2010-06-18T16:12:00.000+04:30

بسیاری نمی‌دانند
- وقتی رژه می‌روند -
دشمن پیش‌قراول‌شان است.
صدایی که به آن‌ها فرمان می‌دهد صدای دشمنان‌شان است.
آن که از دشمن سخن می‌گوید
خود دشمن است.
پس از قیام هفده ژوئن
سخن‌گوی کانون نویسندگان دستور داد
در خیابان استالین اعلامیه‌هایی پخش کنند
که روی آن‌ها نوشته شده بود:
ملت اعتماد دولت را از دست داده است
و آن را تنها با کارِ مضاعف
دوباره به دست خواهد آورد.
آیا ساده‌تر نبود که دولت
ملت را منحل می‌کرد
و ملت دیگری برای خود برمی‌گزید؟

"برتولد برشت"

عینک

2010-05-27T21:16:00.004+04:30

خیلی سخت است که آدم خودش را بشناسد.خیلی وقت ها باید از خودت خالی شوی و از بیرون،جایی دورتر خودت را ببینی یا گاهی لازم است خودت را با بقیه آدم ها مقایسه کنی تا عیب و ایرادهای خودت را پیدا کنی.آدم ها خیلی وقت ها اصلا بی خبرند از خودشان.مثلا اول دبیرستان که بودم فهمیدم چشمم ضعیف است و به عینک شماره دو احتیاج دارم.حالا مدتی است که احساس می کنم دنیا را یک جور دیگری می بینم اصلا،مثل بقیه نیست دیدنم.احساس می کنم این که من می بینم تار است.شاید به عینکی نیاز دارم که همه چیز را واضح کند برایم.

گفت وگو

2010-05-18T19:28:00.000+04:30

تنها آمریکایی این کافه ام

باقی ژاپنی هستند

(منطقی،توکیو)

من انگلیسی حرف می زنم

آن ها ژاپنی

(طبیعتا)

سعی می کنند انگلیسی صحبت کنند

آسان نیست.

اصلا ژاپنی بلد نیستم

کاری از دستم بر نمی آید.

...

دوباره تنها هستم

این حس را قبلا هم داشته ام

در ژاپن،در آمریکا

هر جایی که نمی فهمی دیگران

از چه حرف می زنند!

لطفا این کتاب را بکارید - ریچارد براتیگان

2010-05-13T15:35:00.002+04:30

من خیال می کنم ما آدم ها را بیشتر از آن که مرگ می کشد،می کشیم.مثلا تا وقتی که بود می گفتیم "خونه مامان بزرگ اینا" ولی حالا همه حواسشان را جمع می کنند موقع صحبت کردن درباره آن و می گویند "خونه عمه اینا".حالا که اصلا قرار است خرابش کنند و بسازندش.لااقل تا موقعی که هنوز گلدان های یاس هست و باغچه و گل های دیگر برای من همان هست که بود.

2010-05-12T11:26:00.001+04:30

فکر کنم دانشگاه تهران تنها دانشگاهی است که می شود شال سرت باشد و کسی گیر ندهد به تو و شالت و فکر کنم پارسال همین موقع ها بود که شروع کردند به گیر دادن.نگهبان هایی که می گفتند این جا قانون دارد و شما تعهد داده اید رعایتش کنید و معلوم نبود کدام قانون و تعهد را می گویند.خلاصه که مجبور شدم دشمن قدیمی را سرم کنم باز.دشمنی ام با مقنعه از زمانی شروع شد که وقت مدرسه رفتنم رسید و گفتند باید این را سرت کنی.من هم گفتم ترجیح می دهم بی سواد بمانم اما این را سرم نمی کنم.آخرش هم دلم به حال پدر و مادرم سوخت که کلافه و مستآصل شده بودند و نمی دانستند چه کار باید بکنند.بگذریم.پارسال خرداد خیلی زود آمد و شال هایمان را به ما بازگرداند.حالا شنیده ام که باز همان بازی مسخره را شروع کرده اند و ما را درعجب انداخته اند از نادانی شان و بیشتر از آن از فراموش کاری شان.

2010-05-11T16:04:00.001+04:30

و ما به شما یاد می دهیم

که چه چیزی را ندانید

و کدام خاطره ای خوش تر است.

خواب دیدن

اینطوری که شما می بینید

اصلا به صلاحتان نیست.

اشک

اینطورها که شما می ریزید - قطره قطره - اصلا معنا ندارد.

به غلغل چشمه نگاه کنید

مگر از اندوه است؟!

و ما به شما یاد می دهیم

که چه رویاهایی چه زمان هایی خوش تر است

در صورت مردودی

البته چاره نیست

به جهنم نیز می روید.

پایان تنفس!

به سلول هایتان برگردید.

"شمس لنگرودی"

ماشین عزیزتر از جان

2010-05-08T02:50:00.003+04:30

موجوداتی به غایت عجیب که جانشان را می دهند برای فرزندشان ولی ماشین شان را نمی دهند دست فرزندشان.

2010-05-08T02:47:00.001+04:30

از همان اولش نمی خواستم ناشناس بنویسم.آدرسم را گذاشتم جلوی چشم که هر کس خواست بیاید و بخواند.اصلا به بعضی ها هم مستقیما گفتمش.هیچ ابایی نداشتم که کسی تناقضی ببیند در آنچه هستم و آنچه فکر می کرده باید باشم.اصلا می خواستم اگر تناقضی هست دیده شود.ولی آدمها همیشه می خواهند بیشتر بدانند.به دنبال مصداق های عینی نوشته هایت هستند؛چه کسی را می گفتی؟چه اتفاقی؟چه سالی؟چه ساعتی؟....اگر درباره چیزهایی نوشتم که هیچ وقت حرفش را نزده ام،معنی اش این نبود که حالا می خواهم درباره اش حرف بزنید.نوشتم که بهتر بشناسیدم،بیشتر،نه این که تسخیرم کنید.حالا دارم فکر می کنم که این جا را ول کنم بروم جای دیگری و نمایش بالماسکه ای راه بیندازم.مطمئن نیستم.حال آدمی را دارم که درد دارد ولی نمی خواهد مسکن بخورد.چون مسکن ضرر دارد ولی درد نه.بر خلاف معمول که ترجیح می دهم ضرر کنم اما درد نکشم این بار می خواهم تا جایی که می توانم درد بکشم ولی ضرر نکنم!

من؟

2010-05-06T02:36:00.000+04:30

گاهی باورم نمی شه که این منم،همین که وقتی هزار جور غم وغصه داره عین آدم های بی خیال می تونه هرهر بخنده،یا اونی که وقتی دلش می خواد بگه خیلی نامردی به حرمت رفاقت چیزی نمی گه و به طرز احمقانه ای انتظار می کشه که شاید طرف خودش از رو بره و فقط یه کلمه بگه ببخشید ولی...،یا اونی که مطمئنه اگر تفنگ داشت ماشه رو تو مغز عوضی ای که تو خیابون مزاحمش شده می چکوند ولی وقتی بعدش یه جای خلوت گیر میاره و گریه می کنه مطمئنه که دلش می خواد هیچ تفنگی هیچ جای دنیا نباشه،یا اینی که انقدر خسته است که دلش می خواد تو این لحظه بمیره ولی فقط یه نفس عمیق تر می کشه که بیشتر زنده بمونه.

2010-05-03T11:15:00.000+04:30

بعضی از آدمها هم هستند که اصلا حسابگر به دنیا می آیند.آدم ها برایشان حکم عدد را دارند،رابطه ها حکم جمع و تفریق.از این آدم ها باید دور شد.راحت معامله ات می کنند.کافی است حساب سود معامله از زیانش بالا بزند.

2010-04-27T21:48:00.000+04:30

مرثا خانم فرمودن بگیم اگر پسر می شدیم چه می کردیم؟ من اگر پسر بودم:

فوتبال بازی می کردم.

مثل پسرهای این دوره زمونه،واسه یه آشغال بیرون گذاشتن انقدر ...بازی در نمی آوردم.

از سربازی فرار می کردم.

با احساسات دخترها بازی نمی کردم!

احتمالا مامانمو بیشتر از بابام دوست داشتم!

2010-04-26T11:42:00.000+04:30

یه زمانی بود می گفتیم آزادی بیان داریم،آزادی بعد از بیان نداریم.ولی حالا همون آزادی بیانم دارن میگیرن.یعنی ما انقدر ترسناکیم؟!

2010-04-26T11:39:00.001+04:30

بنده ها قدرت خدا رو با قدرت خودشون مقایسه می کردن و می گفتن نمی شه،نمی تونه،خدا هم قدرت خودشو با قدرت اونا مقایسه می کرد و می گفت می شه،می تونن!

2010-04-19T08:33:00.002+04:30

هیچ عشقی سودمند نیست مگر گذرا و حیرت بار باشد.

افسانه سیزیف - آلبر کامو

2010-04-19T08:32:00.004+04:30

همواره زمانی فرا می رسد که باید میان تماشاگر بودن و عمل یکی را برگزید.این معیار انسان شدن است.

افسانه سیزیف - آلبر کامو

2010-04-19T08:30:00.004+04:30

ای که داری به جایی می رسی،مواظب "خودت" باش.گم نشه!

2010-04-17T02:33:00.000+04:30

آدم کنار یه چراغ روشن راحت تر خوابش می بره تا کنار چراغی که داره خاموش و روشن میشه.یعنی این خاموشی باعث می شه تحمل کردن اون روشنایی سخت تر بشه.انگار در مورد رنج هم همین طوره.شاید اون چیزی که تحمل رنج رو تو زندگی سخت تر می کنه،وقفه هایی باشه که بی دردی و آسایش بینش ایجاد می کنه.شاید اگر رنج همیشگی بود تحملش انقدر رنج آور نبود.

2010-04-14T02:21:00.000+04:30

حتی بین حیوون ها هم واضحه که اونایی که خودکشی می کنن شعورشون بیشتره!

2010-04-10T12:04:00.000+04:30

جهان سوم جایی است که آدمهای به اصطلاح زرنگ - مثلا اساتید تو صف زدن - را در ظاهر شماتت می کنند ولی در دل آن ها را درست مثل یک قهرمان ملی ستایش می نمایند!

2010-04-08T09:46:00.000+04:30

بچه ها خوشبخت هستند،چون اینطور خیال می کنند،چون هنوز فرصت نکرده اند آدم های زیادی را ببینند.آن ها آن چه که دارند را با آن چه دیگران دارند مقایسه نمی کنند.شاید هم واقعا خوشبخت نباشند ولی احساس خوشبخت بودن،برایشان خوشبختی واقعی به بار می آورد.

2010-04-05T02:11:00.000+04:30

اگر یک وقتی قدرت خدایی پیدا کنم،اولین کاری که انجام می دم اینه که خدا رو تبدیل می کنم به آدم،تبعیدش می کنم به زمین و محکومش می کنم به این که باقی عمرشو کنار آدمها زندگی کنه.

2010-04-01T04:18:00.000+04:30

جالب است،در این دنیای مجازی انگار همه سعی دارند خود را به آدمهای ناشناس بشناسانند در حالی که می کوشند ناشناس بمانند برای آنهایی که می شناسندشان.

2010-03-30T19:05:00.002+04:30

آدم در زندگی دو راه بیشتر ندارد.یا باید رک باشد یا ریاکار.

2010-03-29T03:00:00.000+04:30

وقتی فرد قوی آنقدر ضعیف می شود که به فرد ضعیف بی حرمتی می کند،فرد ضعیف باید به راستی خود را قوی بداند و او را ترک کند.

بار هستی - میلان کوندرا

2010-03-29T02:58:00.000+04:30

آیا مرا دوست دارد؟ آیا کسی را بیش از من دوست داشته است؟ کدامیک،یکدیگر را بیشتر دوست داریم؟ آیا تمام این پرسش هایی که عشق را می آزماید،آن را ارزیابی می کند و می شکافد،عشق را در نطفه خفه نمی کند؟ اگر ما شایستگی برای دوست داشتن نداریم،شاید به خاطر آن است که خواهانیم تا دوستمان بدارند،یعنی از دیگری چیزی (عشق) را انتظار داریم،به جای آن که بدون ادعا و توقع به سویش برویم و تنها خواستار حضورش باشیم.

بار هستی - میلان کوندرا

2010-03-16T02:54:00.000+03:30

از هیچ آدمی،حتی بهترین آدم های دنیا نباید برای خودت بت بسازی.یک روز بر سرت خواهند شکست و هر چه در نظرت پرستیدنی تر بوده باشند سر شکستگی ات دردناکتر خواهد بود.

2010-03-14T14:34:00.000+03:30

میگه کارتتم بده.چند لحظه ای بدون عکس العمل و عین یه احمق نگاهش می کنم.اونم انگار عادت داشته باشه؛میگه کارت دانشجوییتم بده دخترم.خوب دیگه بیشتر از این نمیشه کشش داد.فقط خوشحالم که کارتمو تنها آدمیزاد موجود تو این آموزش خراب شده داره می گیره.

2010-03-13T08:38:00.000+03:30

تنهایی همان بی تعلقی است و من که خواهان و طالب استقلال بوده ام توانسته ام در طول سال ها آن را به چنگ آورم.تنهایی چیزی است سرد وافسرده،ولی در عین حال خیلی خاموش و آرام و با عظمت،چنان خاموش و با عظمت مانند فضای سرد و خاموشی که ستارگان در آن به گردش مشغولند.

گرگ بیابان - هرمان هسه

2010-03-10T02:22:00.000+03:30

همه ی ساعت ها که از کار بیفتند،دیگر برای هیچ کس و هیچ چیز،نه زود است،نه دیر.به موقع می شود همه چیز.

2010-03-10T02:19:00.000+03:30

نه ماهی می شه.حال یک روح سرگردانو دارم که بی خودی تو دنیایی که دیگه بهش تعلق نداره پرسه می زنه.نه ماه،زمان زیادیه.زمان لازم واسه به عمل اومدن یه آدم یا کافی واسه درو شدنش.

2010-03-07T02:48:00.000+03:30

آدمها سه دسته اند.یک درصدشان آدم اند،یک درصدشان گرگ اند،بقیه گوسفند.تعجب ندارد.این همه بدبختی همه اش که زیر سر گرگ ها نیست.گوسفندها از گرگ می ترسند.یکدیگر را به قربانگاه می فرستند که مبادا خودشان قربانی شوند.

2010-03-06T15:22:00.000+03:30

همه کامپیوترهای همه سایت های همه دانشکده ها اچ آی وی مثبت هستن.مملکته داریم؟

2010-03-04T23:51:00.000+03:30

من از رقابت نمی ترسم.قضیه درست بر عکسه.متوجه نیستی؟ من از این می ترسم که بخوام رقابت کنم....این که تشویق شدن رو دوست دارم و دوست دارم مردم با حرارت درباره ام حرف بزنند،دلیل نمی شه این کار درست باشه.ازش خجالت می کشم.حالم رو به هم می زنه.حالم از این که شجاعتش رو ندارم که یه هیچ کس مطلق بشم به هم می خوره.حالم از خودم یا هر کس دیگه ای که بخواد یه جوری جلب توجه کنه به هم می خوره.

فرانی و زویی - جی.دی.سالینجر

بی جنبگی

2010-03-03T11:21:00.000+03:30

میگم پنج تومن خرد داری؟ میگه آره. میام پنج تومنی رو بدم بهش میگه نمی خواد مامان جون،بذار جیبت. تگاه می کنم می بینم دوتا پنج تومنی دیگه تو کیفمه. می گم پس می شه اینارم واسم خرد کنی؟!

2010-03-01T20:10:00.000+03:30

همه چیز این طوری تمام می شود.یکی تنها می شود،دیگری رها.

2010-02-21T18:24:00.002+03:30

از این وضعیت بین زمین و هوا بودن هم می شود لذت برد،اگر فکرش را نکنی که آخرش سقوط است یا فرود.

2010-02-19T01:44:00.000+03:30

من از اون بچه هایی بودم که می ترسیدم سوار تاب بشم.فکر می کردم هر لحظه ممکنه یکی از حلقه ها از جاش در بیاد.دلم نمی خواست حتی یه مو از سرم کم شه! مامان از اون آدمها بود که هیچ وقت بهم اصرار نمی کرد سوار شم.بابا از اونا که همیشه اصرار می کرد.اصرارهاش که فایده نداشت.آخرش متوسل به تهدید شد که اصلا اگر سوار نشی دیگه دوستت ندارم و من بچه به این ترسویی نمی خوام واینا.فکر کنم نمی تونست دست رو دست بذاره ببینه بچه اش بدون چشیدن لذت تاب سواری داره بزرگ میشه.اون موقع بود که بالاخره سوار تاب شدم.بعد فهمیدم زندگی با چند تا تار مو کمتر بازم زندگیه ولی بدون لذت و با ترس،هیچی نیست.

2010-02-13T02:06:00.000+03:30

بیشتر آدمها خرت و پرت هایی دارند که از نظر بقیه آت و آشغال است و بس.خرت و پرت هایی که فقط گاهی مثلا موقع خانه تکانی یا یک موقعی که دلشان گرفته می روند سراغشان.چند دقیقه ای خاطره هایشان زیر و رو می شود،شاید کمی دلتنگی و...بعد خرت و پرت ها دوباره برمی گردند سر جایشان،آدم ها هم دنبال زندگی شان.بعد یک آدم هایی هم هستند در زندگی که مثل همین خرت و پرت ها می مانند.یک روز زنده بوده اند،زندگی ات بوده اند.اما از یک جایی فهمیده ای اشتباه کرده ای.خاطره هایی هم این وسط مانده که نمی توانی به این راحتی دور بریزیشان.برای همین این آدم ها باقی می مانند.از نظر بقیه شاید حماقت باشد،این که حاضری باز هم بروی سراغشان.اما خوب خرت و پرت های هر کس فقط برای خودش معنا دارد و بس.

2010-02-11T22:04:00.000+03:30

می گفت:" دلم می خواد وقتی عزرائیل میاد سراغم خیلی پیر شده باشم.زمین گیر و از کار افتاده.این بهترین موقع برای خداحافظی با زندگیه.یعنی وقتی که ازش سیر شده باشی.وقتی که دیگه به هیچ دردی نخوری و خودتم اینو بدونی."

اما من هنوز طرفدار خداحافظی های در اوج هستم.

کنکور

2010-02-09T21:46:00.000+03:30

کنکور هم کنکورهای قدیم.اسمش که می اومد از کوچیک تا بزرگ تنشون به لرزه می افتاد.اما حالا،هفته دیگه کنکور دارم هنوز عین خیالم نیست.دریغ از یه جو استرسی که بیفته به جونمون که بلکه دوزار درس بخونیم.

منم بازی

2010-02-09T21:40:00.002+03:30

پمی و مرثا منو به بازی دعوت کردن.منم مثل پمی بازی اولی هستم،خوشحالم!

1.چی شد که وبلاگنویسی رو شروع کردی؟ با تشویق چه کسی؟

نوشتن رو همیشه دوست داشتم.ولی این که وبلاگ بنویسم به تشویق یکی از دوستای دوران دبیرستانم بود.الان خیلی خوشحالم که تشویقم کرد و منم به حرفش گوش دادم.به قول پمی خیلی می چسبه!

2. چی شد که با پمی - مرثا آشنا شدی؟

هر دوشون اولین بار اومدن این جا و واسم کامنت گذاشتن.یه جورایی اول اونا با من آشنا شدن!و بعد منو با خودشون آشنا کردن. بلاگ هر دوشونو خیلی دوست دارم.

3. اگه قرار بشه اینترنت برای همیشه قطع بشه و فقط به اندازه یه کامنتگذاشتن فرصت داشته باشی، اون یه کامنتُ واسه کی میذاری؟

با آرزوی این که این اتفاق هیچ وقت نیفته،اون کامنتو آخرو واسه خودم میذارم که دم آخری یه حالی به خودم داده باشم!

مسالتن

2010-02-04T10:59:00.001+03:30

استفاده از اینترنت وایرلس مکشوفه ی بدون پسورد برای فرستادن پست،به منزله آوردن لقمه حرام سر سفره وبلاگمان است؟

2010-02-04T10:56:00.001+03:30

دوست داشتن های خیلی از آدم ها محدود می شود به غریزه زیبایی دوستی بشر.برای همین جوجه اردک زشت را کسی دوست نداشت.

2010-02-04T10:51:00.001+03:30

به بهشت نمی روم،اگر اینترنت پر سرعت آنجا نباشد.

2010-02-02T02:35:00.000+03:30

تمام بازی هایم نیمه کاره ماند از آن زمان که دست بلوغ به کودکی ام رسید،گلویش را فشرد و خفه اش کرد.

2010-01-31T02:17:00.000+03:30

ای کسانی که گناه خود را به گردن شیطان می اندازید و می گویید لعنت بر دل سیاه شیطان،رنگ دل خودتان را دیده اید تا به حال؟گاهی هم خودتان را جای شیطان بگذارید.چه می کردید؟حالا شاید بگویید درود بر شیطان.

بلاگرهای مشهور

2010-01-31T02:12:00.001+03:30

منم مثل همه از صفر شروع کردم.از همین زمین خاکیای بلاگفا.

تفکرات ناجور

2010-01-30T02:05:00.000+03:30

این که از رفتن به جاهایی که کسی چشم به راهم نیست متنفرم واسه فرزند ناخواسته بودنه؟

ایمان

2010-01-27T01:40:00.001+03:30

یک معلمی داشتیم دوران دبیرستان می گفت آدم باید ایمان داشته باشه.ایمان قوی.مثلا این آیه قران هست که میگن اگه بخونیش از نظرها پنهانت می کنه،همین آیه منو از رفتن به سربازی نجات داد.حالا این سربازی که دارم براتون می گم مال زمان جنگه.می بردن منطقه و احتمال شهید شدن زیاد بود به هر حال و من از دیدار حق نجات پیدا کردم با همین اعتقاد و ایمان.

خوشه

2010-01-27T01:35:00.001+03:30

ای کسانی که ایمان آورده اید،بخورید و بیاشامید تا می توانید.دیگه گیرتون نمیادا.از ما گفتن بود!

2010-01-25T01:30:00.001+03:30

به احتمال زیاد اگر تا الان کسی بهم نگفته بود دروغ یعنی چی،من نه می تونستم اختراعش کنم،نه می تونستم کشفش کنم.

2010-01-25T01:25:00.001+03:30

از شر این خدا که در این برزخ رهایمان کرده

به خودش پناه می بریم.

از دل های سنگی ای که آفریده

به خانه ی سنگی اش.

برای ما گریزگاهی نیست.

تنها پلیدی ها از شر او در امان اند.

2010-01-19T01:58:00.001+03:30

فکر کنم حماقت بزرگی باشد،وقتی نیاز به کمک داریم و هستند کسانی که به راحتی می توانند کمکمان کنند،این کمک را از خودمان دریغ کردن.این حماقت در من هست.همیشه بوده.مثل یک مرض مادر زادی.مثلا از زمانی که توانستم برای اولین بار قاشق در دستم بگیرم دیگر نگذاشتم احدی کمکم کند.غذا خوردنم تا مدتی مساوی شده بود با دق دادن خودم و دیگران.چون مثلا بعد از یک ساعت تلاش حداکثر موفقیتی که به دست می آوردم خوردن دو قاشق غذا بود! حالا نمی دانم این جور امراض درمانی هم دارند یا نه؟!

تنها

2010-01-17T02:13:00.000+03:30

من از خداوندی که درهای بهشتش را بر شما خواهد گشود

به لعنتی ابدی دلخوش ترم.

همنشینی پرهیزکاران و همبستری دختران دست ناخورده

در بهشتی آنچنان ارزانی شما باد!

من پرومته ی نامرادم

که کلاغان بی سرنوشت را از جگر خسته سفره ای جاودان گسترده ام.

هوای تازه - احمد شاملو

تولد

2010-01-16T03:41:00.000+03:30

زمان آبستن یک اتفاق است و ما هر روز نگران تر و امیدوارتر تولدی را انتظار می کشیم.خدا کند این بار ناقص الخلقه نباشد.

2010-01-14T15:28:00.001+03:30

گیرم که یک چشممان اشک باشد و یک چشممان خون،لب هایمان اما لبخند را فراموشش نمی شود.همان که لب های شما بلدش نیست.

2010-01-14T14:23:00.000+03:30

پادشاهی بود که در جنگی شکست خورده و اسیر شده بود.او آنجا در کنج اردوی فاتح بود.پسر و دخترش را دید که به زنجیر کشیده از جلویش می گذرند.گریه نکرد،چیزی نگفت.بعد از آنها یکی از خدمتکارانش را دید که می گذرد،او هم به زنجیر کشیده شده بود.پس بنای نالیدن و مو کندن گذاشت...می بینی،زمانهایی هست که آدم نباید گریه کند وگرنه ناپاک می شود.

تهوع - ژان پل سارتر

2010-01-13T01:24:00.001+03:30

این روزها زندگی را نمی دانم،اما مرگ آدم ها دیگر دست خدا نیست.حتی دست عزرائیل هم نیست.به گمانم او هم درست به اندازه ما از خبر مرگ ها سرگشته است و سر هر ماموریتش آنقدر دیر می رسد که حتی از جنازه هم خبری نیست،چه رسد به روح!

پ.ن:اسم دکتر مسعود علی محمدی را اولین بار روی برد دانشکده دیدم.اسم یکی از بچه های دانشکده هم همین بود دقیقا و آن روز کلی خندیدیم که این بنده خدا دکتر هم بود و ما خبر نداشتیم!حالا اما باید با شنیدن اسمش بگرییم.چه دنیای مزخرفی!

2010-01-11T02:29:00.000+03:30

پشت سر صف همه سربازها شاهی هست.سربازها ساده دلانه می جنگند،می کشند و کشته می شوند که شاه سقوط نکند و نمی دانند که هیچ فرقی نمی کند،شاه سقوط کند یا نکند،این فقط یک بازی است،این دست تمام می شود و دست بعدی شروع.این بازی قدرت است.شاه ها همیشه شاه می مانند و سربازها همیشه سرباز.

2010-01-09T00:12:00.001+03:30

بابا میگه احساس می کنم خیلی پیر شدم.میگم چرا؟ میگه آخه امروز یه پسره تو اتوبوس جاشو داد بهم.می گم غلط کرد!

دیوونه

2010-01-06T22:04:00.000+03:30

ولی من هیچ یقین ندارم کسی حق داشته باشه بگه کی دیوونه است،کی نیست.مثل این که تو هر آدمیزادی یک بابایی هست که کارش از عقل و دیوونگی گذشته،کارهای عقل و دیوونگی اون آدمیزاد رو با همون وحشت و همون حیرت تماشا می کنه.

گور به گور- ویلیام فاکنر

کلمه ها

2010-01-06T22:01:00.001+03:30

وقتی کش به دنیا اومد فهمیدم کلمه مادری رو یک آدمی ساخته که به این کلمه احتیاج داشته،چون کسانی که بچه دارند عین خیالشون نیست که این کار کلمه ای هم داره یا نه.فهمیدم کلمه ترس رو یک آدمی ساخته که اصلا ترسی نداشته،غرور رو هم آدمی که اصلا غروری نداشته....اون هم برای خودش یک کلمه ای داشت.می گفت عشق.ولی من مدت ها بود به کلمه ها عادت کرده بودم.می دونستم این هم مثل باقی کلمه هاست:فقط یک شکلی است برای پر کردن یک جای خالی.می دونستم وقتی وقتش رسید آدم به این کلمه هم بیشتر از غرور و ترس احتیاج نداره.

گور به گور- ویلیام فاکنر

2010-01-03T20:39:00.000+03:30

همیشه وقتی اتفاق می افتد،همان چیزی که همیشه ازش ترسیده ای وفکر می کرده ای می تواند نابودت کند،دیگر نه ترسناک است،نه نابودت می کند.وقتی اتفاق افتاد باز هم زنده هستی،خوب البته شاید هیچ وقت مثل قبل نشوی.این زمان اما دستت را می گیرد و هر جور که هست بلندت می کند.حتی اگر خودت نخواهی،می بینی زنده ای و داری ادامه می دهی زندگی را.

ما،همان جمع پراکنده

2010-01-01T16:27:00.000+03:30

در پی آن همه خون،

که بر این خاک چکید،

ننگ مان باد این جان!

شرم مان باد این نان!

ما نشستیم و تماشا کردیم!

در شب تار جهان

در گذرگاهی تا این حد ظلمانی و توفانی!

در دل این همه آشوب و پریشانی

این که از پای فرو می افتد،

این که بر دار نگونسار شده است،

این که با مرگ در افتاده ست،

این هزاران و هزاران که فرو افتادند،

این منم،

این تو،

آن همسایه،

آن انسان!

این ماییم!

ما،

همان جمع پراکنده،همان تنها،

آن تنهاهاییم!

"فریدون مشیری"

2009-12-30T12:31:00.000+03:30

اون یکی که می خواست بزنه تو دهن دولت و دولت تعیین کنه،این یکی که دولت تعیین می کنه که هیچ،می زنه تو دهن ملت و ملت هم تعیین می کنه.ملتی رو که اومدن تو خیابون می زنه و می کشه و اسمشونو می ذاره مزدور و مزدور میاره می ریزه تو خیابون و اسمشونو می ذاره ملت.نمی دونم اگر عمرشون قد بده،نفرات بعدی چه ها می خوان بکنن!

2009-12-29T20:46:00.001+03:30

شب شده بود.گفت هر کس می خواهد از این ظلمت استفاده کند و برود.و خدا رفت و الان مدت هاست که هر جا ظلمت می شود خدا غیبش می زند.

2009-12-25T13:26:00.000+03:30

اونی که چیزی برای از دست دادن نداره همیشه این شانسو داره که چیزهای ارزشمندتری به دست بیاره!

روزهای بی خاطره

2009-12-23T02:17:00.002+03:30

روزهایی که بی اتفاقی می گذرند،در ظاهر به کندی و در واقع به سرعت و بدون گذاشتن ردی از خودشان.هیچ بخششان نمی رود لابه لای خاطره ها،در این روزهای لعنتی است که خاطره ها رژه می روند جلوی آدم.خواستنی و زیبا اما دست نیافتنی.این جور وقت هاست که دلم می خواهد هر نشان و هر چیزی که یاد آور خاطره ای هست را نابود کنم.

2009-12-20T01:46:00.000+03:30

آدم ها همه خوب هستند.اصلا تک تکشان فرشته هستند.فقط باید بدانی با هر کدام چقدر فاصله داشته باشی.گاهی غریبه ها کار کوچکی برایت انجام می دهند که به نسبت غریبه بودنشان یک لطف خیلی خیلی بزرگ است و گاهی هم آشنایی از انجام یک کار کوچک برایت شانه خالی می کند.کاری که در مقابل تمام آنچه برایش انجام داده ای شاید بتوان گفت وظیفه است تا لطف.این ها را نباید گذاشت به حساب بد بودن آدم ها.این ها فقط به خاطر خریت خودمان است.مثل این است که به یک ماشین اوراق که اصلا هیچ چراغی ندارد زیادی نزدیک شوی و ناگهان ترمز کند و تو کاری از دستت برنیاید.

آلزایمر

2009-12-17T01:38:00.002+03:30

نمی دونم من مشکل دارم یا استادا که هر چی فکر می کنم می بینم هیچ وقت حرفاشون زیاد یادم نمی مونه.حداکثر چیزی که معمولا یادم میاد جمله های قبل از این جمله ی"خوب دیگه بریم سراغ درسمون"ه!

صدا وسیمای ما

2009-12-15T03:18:00.000+03:30

مجری برنامه:بله،هموطنان زیادی با ما تماس گرفتن از نقاط مختلف کشور،حتی از قزوین و درباره نحوه شیوع این بیماری(آنفولانزای نوع A) سوال کردن.

2009-12-15T03:14:00.000+03:30

نه،من آدم این جور زندگی کردن نیستم.مثل دوی استقامت می ماند.همه فقط و فقط می دوند.که اگر قرار باشد بایستند هیچ وقت نمی رسند.غصه ام می گیرد وقتی خودم را در بین این همه آدم می بینم.نمی توانم مثل آن ها باشم.من هیچ وقت نمی رسم!

ناشناس

2009-12-13T00:03:00.001+03:30

یه بنده خدایی هست،میاد اینجا با اسم ناشناس کامنت می ذاره.البته شما نمی بینین چون تائید نمی شه.از روحیه بالایی هم برخورداره.با این که تائید نمی شه باز میاد و تلاش می کنه.بنده خدا عقل ناقصی داره.همه اش چرت و پرت میگه.خواستم بگم برای شفای عاجلش دعا کنید.

پ.ن:رفقامون نمی تونن این جا کامنت بذارن،همین الان دلم لک زده واسه کامنت های دکتر کلوکم،اونوقت یه دیوونه پیدا می شه که می تونه کامنت بذاره.شانسه دارم؟

پ.ن2:ناشناس عزیز،الان گفتم برات دعا کنن.قول می دم هر وقت سلامتیتو کامل به دست آوردی و تونستی یه کامنت خوب بذاری تائیدت کنم!

ندامت

2009-12-12T18:17:00.001+03:30

و آنها که اول سخن گفتند بعد پشیمان شدند و آنها که نگفتند،پشیمان شدند.ندامت یک لغت بود در زیر آفتاب و باران و تاریکی و سال ها مجموع باران و آفتاب و تاریکی بود و این ها رنگ ندامت را شستند.برای چه پشیمان باید بود؟برای همه آنچه از دست رفته است؟یا برای آنچه به دست آمدنی نبود؟و یا برای قصه ای که در پایانش رسیدیم و هیچ کس درباره ی آغازش سخنی نگفت؟...در تالار بزرگ هر ندامت،از دست رفته ها و به دست نیامده ها در کنار هم می رقصند.

(بار دیگر شهری که دوست می داشتم،نادر ابراهیمی)

هیفده آذر،دانشگاه تهران

2009-12-08T21:03:00.002+03:30

اتوبوس،اتوبوس آدم آورده بودند.عده ای اراذل اما بیشترشان یک مشت آدم در و دهاتی،یک مشت بی سر و پا،گشنه و بدبخت بودند که جهالت را با یک نگاه می شد در چهره هایشان خواند.آنقدر بدبخت بودند که وقتی بچه ها برای تحقیرشان پول به طرفشان پرت می کردند،خم شده بودند و پولها را جمع می کرند.به این سگ های دست آموز بدبخت چه می توان گفت؟مثلا بگویی آن که افسارت در دستش است آدم بده ی این قصه است؟سگ دست آموز که این حرف ها حالی اش نمی شود.اما آن هایی که این احمق ها را رهبری می کرند شبهات عجیبی به اربابشان داشتند.لبخندهای احمقانه شان وقتی سیل نفرت جمعیت به سمتشان می آمد همان لبخند تهوع آمیز ارباب بود.حکایت آنها فرق داشت با دسته اول.اما آنها را هم نمی شود نجات داد،که آگاهانه خود را فروخته اند.

کفتارها

2009-12-08T00:54:00.001+03:30

انگار همیشه جایی کمین کرده اند.منتظرند و لحظه شماری می کنند که یک روز،یک جا از نفس بیفتی،فرو بریزی.مثل کفتار می مانند.هر لحظه ای در زندگی که به شکست نزدیک می شوی،پیش می آیند.اصلا روزی شان همین است.درمانده که شدی از کمین گاه می آیند بیرون،پوزخند می زنند و تحقیرت می کنند.بر بساط اندوهت،بساط شادی شان را بر پا می کنند و از شکستت لذت می برند.آری،هستند آدم هایی که حرفه شان لذت بردن از شکست دیگران است.

اعتراف

2009-11-30T00:32:00.000+03:30

فکر می کنم زمان آن رسیده است که اعتراف کنم.اعتراف کنم که مدت هاست افتاده ام در بیراهه و آنقدر جلو رفته ام که گم شده ام.مدت هاست که هر چه می سازم برای دلخوشی دل دیگری است.مدت هاست که در این بیراهه جلو می روم اما دیگر این من نیستم که گام بر می دارم،این بیراهه است که مرا به جلو می کشاند.مثل باتلاقی شده که آدم را در خود می کشد.گاهی چیزی به دستم می دهد و من نمی دانم که این دستاوردها به چه کاری خواهند آمد،اصلا خوب هستند یا بد.باید اعتراف کنم که جرأت بازگشت ندارم.جرأت ندارم که هر چه به دست آورده ام،هر چه را که ساخته ام نابود کنم و این بار برای دلخوشی دل خودم شروع به ساختن کنم.

مرا که مست توام این خمار خواهد کشت

2009-11-25T19:03:00.001+03:30

با این اعتیادی که پیدا کردم نمی دونم فردا چه بلایی سرم میاد.احتمالا اولش باید استخون درد و بدن درد و اینا باشه.خدا کنه آخرش کارم به جوب خیابونا نکشه.

پ.ن:یک سال پیش در چنین روزی ای دی اس ال به خانه ما آمد و الان تمدید نشده.

خودخواهی

2009-11-23T14:46:00.003+03:30

فکر می کردم که چرا وقتی کسی از شعر یا داستانی که من پسندیده ام،خوشش نمی آید،ناراحت می شوم.این از خودخواهی بشر است که می خواهد همه مطابق فکر و ذوق وسلیقه او زندگی کنند.وگرنه تو از یک شعر،داستان یا نقاشی لذتت را ببر.به تو چه که مردم به آن بی اعتنا هستند.اما همه این بی اعتنایی را توهینی به خود تلقی می کنند.و بدتر از آن این است که مردم عادی این توقع و تحمیل را به کوچکترین مسائل زندگی روزانه هم می کشانند:با همان تیغی صورتت را بتراش که من می تراشم.به همان سلمانی برو که من می روم.همان روزنامه را بخوان که من می خوانم.

(یادداشت های شهر شلوغ،فریدون تنکابنی)

عوضعلی هم رفت

2009-11-23T03:32:00.001+03:30

خدا بیامرزه این کردانو.تا وقتی بود یه جور می خندیدیم از دستش،حالا هم که مرده یه جور دیگه.هر بلاگی می ری یه پست مفرح راجع بهش هست.

پ.ن:این خبرگزاری های نامرد نکردن برای شادی روح اون بنده خدا هم که شده بگن دکتر علی کردان به دیار باقی شتافت.حالا چی می شد مگه؟فوقش این بود که ملت دوزار بیشتر می خندیدن دیگه!

غصه

2009-11-19T14:23:00.002+03:30

توی این خانه هم که نمی شود دو دقیقه غصه خورد.تا می آیی بساط غصه ات را پهن کنی،یکی یکی می آیند،دست می گذارند روی شانه ات،می گویند اینقدر غصه نخور،این بساط را جمع کن اصلا.نمی گذارند بنشینم یک دل سیر غصه بخورم تا خوب شوم.

مثل دندانی می ماند که پوسیده،خالی شده.باید پرش کرد.نباید گذاشت همین جوری خالی بماند.در دل آدم هم گاهی حفره درست می شود.این حفره ها را هم نباید گذاشت خالی بمانند.باید غصه خورد و پرشان کرد.

:(((((((((((((((((

2009-11-18T21:09:00.001+03:30

1.باتری لپ تاپم سوخت.2.حال خودشم خرابه.3.آی پاد تاچ خریدم،بیشتر از سی ثانیه از وصل کردنش به کامپیوتر نگذشته بود که رفت به حال کما و تا این لحظه برنگشته.آخه چرااااااااااااااا؟؟؟؟؟چرا همیشه همه بلاها با هم میاد سرم؟

پ.ن:باز خوبه داداشم هست که بیاد به دادم برسه وگرنه که الان مرده بودم.

2009-11-17T00:42:00.000+03:30

خدا هم مثل ما شش روز کار می کند و یک روز استراحت.کار آفرینش اما تعطیل شدنی نیست و در نبود خدا هم ادامه دارد.این اشتباهات و خراب کاری ها هم به خاطر همین باید باشد.به خاطر همان روزهایی که خدا بالای سر کار خودش نیست.

خوب باشید

2009-11-16T01:10:00.001+03:30

وودی آلن می گه:"در دنیا دو جور آدم وجود داره،آدم های خوب و آدم های بد.آدم های خوب شبا خیلی خوب می خوابن،اما آدمهای بد می دونن که از ساعت های شب استفاده های بهتری هم میشه کرد."حالا از من به شما نصیحت که سعی کنید آدم خوبی باشید.اصلا همه همین انتظارو از شما دارن.حتی سازمان آب که نصفه شب ناغافل آبو قطع می کنه تا منِ بد رو اصلاح کنه.شما هم اگه نصفه شب به قول مرثا بعد از یک کار مهم ببینید آب قطع شده دیگه خودتونو اصلاح می کنید.

The Golgota

2009-11-14T18:42:00.000+03:30

خیلی حال می ده وقتی یک ماه از تولدت گذشته بازم کادو بگیری.این آخری خیلی خوب بود.پازل.هوراااااا

نفرت

2009-11-13T21:42:00.001+03:30

نفرت ها را خوب است بریزیم دور همیشه.اما اگر خواستی نفرتی را در قلبت نگه داری،نفرتی را نگه دار که واقعی باشد.یک نفرت درست و حسابی.این نفرت های ناچیز که با مرگ یا بیماری شخص منفور کم شود ارزش به خاطر سپردن ندارد.

ساعت سه

2009-11-12T15:33:00.000+03:30

ساعت سه برای هر کاری که آدم می خواهد بکند،همیشه یا خیلی دیر است یا خیلی زود.لحظه ای غریب در بعد از ظهر.

(تهوع،ژان پل سارتر)

2009-11-11T19:40:00.000+03:30

این روزها که به بهانه درس خواندن در کتابخانه می روم به دانشگاهی که دیگر رسما کاری ندارم در آن،یاد جوانی های خودمان می افتم که می گفتیم فلانی مگه درسش تموم نشده،عجب سیریشیه،باز که همه اش این جا پلاسه؟!حالا خوب حال آن سیریش ها را می فهمم.کتابخانه اش بهانه است.می روم چون هنوز آدم های دوست داشتنی ای هستند که می خواهم گرم در آغوش بگیرمشان تا وقت هست،تا سرنوشت راهمان را آنقدر دور نکرده که این دیدارهای هفته به هفته هم از دستمان برود.می خواهم تا وقت دارم این دانشگاه را که مثل خانه ای دوستش دارم خوب ببینم،از آن در پنجاه تومانی اش و تندیس فردوسی ادبیاتش تا در و دیوارها و کلاس های دانشکده خودمان.

پ.ن1:این چند روز که نیامدم دلم برای کنج اتاقم تنگ شده بود!

پ.ن2:چقدر خوب است وقتی دلت گرفته و حال بیرون رفتن نداری و کز کرده ای توی خانه یکی دو نفری باشند که سراغت را بگیرند،نگرانت شوند،حالت را بپرسند.آدم دیگر هوس گم و گور شدن نمی کند.